Δεν θυμάμαι ακριβώς ποια χρονιά ήταν. Θυμάμαι όμως πως το χωριό μύριζε ακόμη πίσσα από τα καΐκια, σκουμπρί στα κάρβουνα και γιασεμί από τις αυλές. Τα πρωινά οι ψαράδες γύριζαν με τις βάρκες. Τα απογεύματα οι γυναίκες καθάριζαν σαρδέλες στις αυλόπορτες. Κι όταν έπεφτε ο ήλιος, η πλατεία περίμενε.

Ώσπου εμφανίστηκε ο Δήμαρχος. Ο κύριος Σταμάτης Βλαχοσπύρος. Άνθρωπος προοδευτικός. Τόσο προοδευτικός, που αποφάσισε πως το ψαροχώρι δεν αρκούσε πια να έχει μόνο θάλασσα. Έπρεπε να αποκτήσει και... όραμα.

Την Κυριακή λοιπόν, μετά τη λειτουργία, εμφανίστηκε στην προκυμαία φορώντας μαύρο κοστούμι, λευκό πουκάμισο, μαύρο παπιγιόν και χαμόγελο τόσο πλατύ, που νόμιζες πως θα εγκαινίαζε πάλι τις σταφιδαποθήκες του Μεσοπολέμου ως νέο πολιτιστικό κέντρο. Πίσω του σημαίες. Μπροστά του φωτογράφοι. Δίπλα του ο Αντιδήμαρχος, ο Μήτσος, κρατώντας μια κατακόκκινη κορδέλα. Λίγο πιο πίσω, η ξεχασμένη μπάντα της πάλαι ποτέ δημοτικής φιλαρμονικής περίμενε τη σειρά της.

— «Συγχωριανοί!» φώναξε ο Δήμαρχος. «Πάμε στο λιμάνι να τιμήσουμε το αγαπημένο άθλημα με την “πορτοκαλί Θεά”! Σήμερα γράφεται ιστορία. Το χωριό μας γίνεται το επίκεντρο του παγκόσμιου πλανήτη!»

Ο μπάρμπα-Λευτέρης άφησε το δίχτυ. Ο καπετάν Άριστος κοίταξε γύρω μήπως έδεσε κανένα υπερωκεάνιο. Ο μόνος που είχε έρθει από μακριά ήταν ένας γέρος πελεκάνος. Έπειτα ακούστηκε η ξεχασμένη μπάντα να παίζει σε σολ ελάσσονα το «μια βάρκα ήταν μόνη της σε θάλασσα γαλάζια».. Κόπηκε η κορδέλα. Πετάχτηκαν χαρτοπόλεμοι.

Λαγοκέφαλος
Ο μεγάλος πρωταγωνιστής: Ο λαγοκέφαλος επί της επίσημης τραπέζης, δεχόμενος τα χειροκροτήματα του πλήθους.

Και τότε παρουσιάστηκε ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Ένας λαγοκέφαλος! Ξαπλωμένος πάνω σε ένα τραπέζι, με το ύφος ανθρώπου που ούτε ο ίδιος καταλάβαινε γιατί τον χειροκροτούσαν. Το πλήθος ξέσπασε σε παρατεταμένα χειροκροτήματα. Ο Αντώνης, που ήταν πρόεδρος του συλλόγου αλιέων, συγκινήθηκε. Η πρόεδρος της τοπικής κοινότητας δάκρυσε. Κάποιος πρότεινε να του απονεμηθεί η κεφαλή του Ποσειδώνα και το «Φεστιβάλ Λαγοκέφαλου» να καθιερωθεί με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ως επίσημη γιορτή της πόλης.

Τότε ανέβηκε στο βήμα η νέα Υφυπουργός, η Μανταλένα, με φόρεμα που ανέμιζε σαν πανί ιστιοφόρου του Orient Express Corinthian. Σήκωσε το χέρι ψηλά, χαμογέλασε στις φωτογραφικές μηχανές και με φωνή που θύμιζε ελληνικό μιούζικαλ εποχής Φίνος Φιλμ αναφώνησε: «Άλλος με τη γαλάζια βάρκα μας, να πάρουμε την επικήρυξη του λαγοκέφαλου!»

Το καρνάγιο, βέβαια, συνέχιζε να στάζει. Οι πέτρες του μόλου είχαν ανοίξει και περίμεναν μάταια τη δική τους ανάπλαση. Τα παιδιά έφευγαν για άλλες θάλασσες. Οι ψαράδες έβγαζαν λιγότερα ψάρια. Αλλά αυτά δεν ήταν για πρωτοσέλιδο. Δεν είχαν κορδέλες, ούτε παπιγιόν.

Το βράδυ άναψαν τα φώτα. Η πάλαι ποτέ ξεχασμένη δημοτική φιλαρμονική έπαιξε τσα-τσα. Τα μεγάφωνα διαλαλούσαν πως το χωριό μπήκε πλέον στον παγκόσμιο χάρτη. Μόνο που ο χάρτης είχε ένα μικρό πρόβλημα: ήταν ζωγραφισμένος πάνω σε πανί. Και φυσούσε βοριάς...